கவிஞனும் கோப்பையும்

கவிஞர்களே, உங்களுக்கு கவிதையின் மயக்கம் போதாதா?
கோப்பையின் மயக்கம் எதர்க்கு?
நீங்கள் அக்கோப்பை திரவத்தில்
கவிதையெனும் மீன் பிடிக்க
உயிரைத் தூண்டிலாகப் போடுவதென்பது
எப்படி நியாயமாகும்?
நீங்கள் குடலழுகி மடிந்தால் உங்களுக்கு
இறங்கல்பா பாடவாவது கவிஞரிங்கு வேண்டாமா?

Posted in சொந்த சரக்கு, Poetry, Tamil | Leave a comment

Pavalamalli

Mother leaves for the storytelling,
father retreats to the room upstairs,
and baby brother drifts off
to the first line of his soft lullaby.
Grandpa needs some fanning,
but when he sleeps,
the whole house sleeps with him.

Late in the night,
when all other flowers
are done with their flowering,
the pavalamalli
gently unfurls.

when the story finishes
and mother returns
when the full moon
casts long shadows
in the solitude
of that hour
do you ever
think
of me?

(~Gnanakkoothan)

(ஞானக்கூத்தன் இயற்றிய ‘பவழமல்லி’ கவிதையின் மொழியாக்கம்.)

Posted in Poetry, Tamil, Translation | Tagged | Leave a comment

My friend Mosikeeranar

Mosikeera!
You must find it in your heart
to forgive me:
I am cheeky
only because I am delighted.

You have, to your name
Sangam poems that brought you fame,
yet not one have I read – for shame.

but today,
thinking of you I feel
an abiding love,

because you may be the first man
in all of recorded history
to take a nap
in a government office.

(~Gnanakkoothan. The poem refers to a Sangam poet called Mosikeeranaar who wrote a poem in the anthology ‘Puranaanooru’ about taking a nap on the king’s bed. He wakes up to find the king fanning him solicitously. Our government officers may not be as fortunate. I love the sheer cheek and delight in this poem.)

(ஞானக்கூத்தன் எழுதிய ‘தோழர் மோசிகீரனார்’ கவிதையின் மொழியாக்கம். மோசிகீரனார்  சங்கக்கவிஞர். அவர் இயற்றிய புறநானூறு கவிதை ஒன்றில் (புறம் 50) அரசனின் மாளிகைக்கு வந்து, அயர்ந்து, அங்கேயே தூங்கி விடுவார். அவர் கவிஞர் என்பதால் மன்னனே அவருக்கு விசிறி விடுவார். நமது அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு அந்த குடுப்பனையெல்லாம் கிடையாது.)

 

 

 

Posted in Literature, Poetry, Tamil, Translation | Tagged | Leave a comment

யட்சியின் கண்ணொளி

My_Yakshi.PNG

(நான் சொல்வது)

என் ஆழ்மனதில் வாழும் யட்சியே, யாரடீ நீ?
உனக்கு பெயர் உண்டா?
ஒரு சிறு பறவை போல் என்னுள்
உன் சிறகுகள் படபடக்க
நான் கேட்டதுண்டு.
நிலவோடு நீயும் என்னுள்
வளர்வதையும் தேய்வதையும்
நான் கண்டுள்ளேன்.
நான் என்னை மறந்துவிடும் தருணங்களில்
என்னை புறம் தள்ளி, நீ
என் ‘நான்’ என்ற சிம்மாசனந்த்தில் வந்தமர்கிறாய்.
ராஜமாதங்கியென வீணையேந்தி
விந்தையென பல ராகங்கள் இசைக்கிறாய்.
கூந்தல் விரித்து மல்லிகை சூடி நிலவனை நோக்கி புன்னகைக்கிறாய்.
அவன் கட்டும் வெள்ளியம்பலத்தில் கூத்தாடுகிறாய்.
சிறு குமரியென உன்னை கற்பனை செய்துகொண்டு
மண்ணில் சப்பளம்கால் வைத்தமர்ந்து
சிற்றில் பல கட்டுகிறாய், கலைக்கிறாய்.
மிகவும் பொறுமையுடன்
என்னுள் உறையும் நிறங்களை கறந்து
களமெழுதுகிறாயே,
அச்சித்திர முகம் யாருடையது?

செயலிழந்து புறம் தள்ளப்பட்ட என் ‘நான்’,
உன்னை ஆராதிக்கிறது.
நீயாக வேண்டும் என
அது எண்ணுகிறது.
அதே நேரத்தில்
ஆடியில் பார்க்கையிலே
அதன் கண்களில் தென்படும் யட்சியின் கண்ணொளி
அதை மிரளச்செய்கிறது.
உன்கையில் தன் மணிமுடியை ஒப்படைத்து
ஏதோ ஒரு காட்டுக்கு சந்நியாசம் வாங்கிச்செல்ல
என் ‘நான்’ ஆசைப்படுகிறது.
பாவம் அது.

(வரலாறு – யட்சிகளை பற்றி)

யட்சி
கட்டற்ற ஆசைகள் பலவும்
கறாரான அப்யாஸங்கள் சிலவும்
கொண்டவள்.

தன்னைத்தானே அலங்கரித்துக்கொண்டு
தன்னுள் தன்னையே ஒரு உலகமாக்கி
தன்னில் திளைப்பவளே யட்சி.

ஆயிரமாயிரம் ஆடிகள் தொங்கும் பெரும் அறை அது
அங்கு அவளது ஆயிரமாயிர முகங்களைத் தவிர
வேறு யாருக்கும் இடமில்லை.

ஒரு காலத்தில்
யட்சிப்புகுந்த பெண்கள் என்றால்
காதில் மெழுகு காய்ச்சி ஊற்றி
“நான் யட்சி! நான் யட்சி!”
என்று கதறும் வரை காத்திருந்து
பின்பு தீயிலிட்டனர்.
ஒரு கட்டத்தில்
அவர்களை ஆண்டாள்கள் ஆக்கி அழகு பார்த்தனர்.
களத்தில் அமர்த்தி
யோனி பூசைகள் செய்தனர்.
மரத்தில் மந்திரித்து
ஆணி அடித்து அறைந்தனர்
(இயேசு கிறிஸ்துவைப்போல,
அவர் ஆண் யட்சி, அவ்வளவுதான்.)
பின் பிராய்ட் வந்து,
“அவர்கள் கருப்பைகள்
உடலெங்கும் ஊர்த்திரியும்!”
என்று விளக்கொளியில் கண்ணுருட்டி
பாட்டிகள்போல பேய்க்கதைகள் சொன்னார்.
வேறுவழி இல்லையென்றால்
கடைசி வழியென
கல்யாணம் செய்து வைத்தனர்.
யட்சிகளுக்கு
கல்யாணத்தை போல
பிறிதொரு கொடுமை இல்லை.

யட்சிகளை அடக்கினால் முதலில்
மிருதுவான மிருகங்களைப் போல
மிரள்கின்றனர்.
ஆனால்
அதுவே மீறினால்
அனல்குட்டியென
அவள் கண்ணொளி
காட்டுத்தீயாகலாம்.
அப்போது
அது அணையும்வரை
அவள் ஓயமாட்டாள்.

இது தெரிந்த,
யட்சிகளை கண்டால்
பயப்படுகின்ற,
பொறாமை படுகின்ற,
யட்சியற்றவர்களால்
சதியான யட்சிகள்
பல.

(இன்று – என் செல்ல யட்சி சொல்வது)

நல்லவேளை,
கூந்தல் கத்திரித்து ஜீன்ஸ் அணிந்து உலகம் சுற்றி
ஆண்யட்சி ஒன்றை கண்டடைந்த
பெண் யட்சியாய் பிறந்தேன்.
என் பறவைகள் எல்லாம்
சிட்டுக்குருவிகள்.
என் கண்ணொளி மங்காமல்
கலங்கரை விளக்கமென
உற்சாகமாக எரிகின்றது,
எல்லாம் சுபம்.

(9-8-2016)

Posted in சொந்த சரக்கு, Poetry, Tamil | Leave a comment

படைப்பூக்கம்

எந்த குழந்தையை பெற்றெடுத்தேனோ தெரியவில்லை.
முலைகள் கனத்து முட்டி மோதி
வெளிவர வழி தேடி
பீய்ச்சி வரும் தாய்ப்பால் போலச்
சொரிகிறது படைப்பூக்கம்.

(8-8-2016)

Posted in சொந்த சரக்கு, Poetry, Tamil | Leave a comment

உன்னைப்போல் ஒருவன்.

இவ்வுலகம் எத்தனை பெரியது என
எண்ணிப் பார்த்திருக்கிறாயா?
இங்குள்ள மனித மனங்கள் எத்தனை என்று
என்றாவது கணக்கிட்டிருக்கிறாயா?
ஒவ்வொரு மனத்திலும் எத்தனை
ஆசைகள், ஏக்கங்கள், காழ்ப்புகள்
நினைத்திருக்கிறாயா?

ஒவ்வொருவனும்
அவனை மறந்த
ஏதோ ஒன்றுடன்
ஐக்கியமான தருணங்கள்
கண்ணீர் மல்கிய கணங்கள் –
அவற்றை நீ கண்டதுண்டா?
அப்போது நீயும்
உன்னை மறந்து
ஏதோ ஒன்றுடன்
ஐக்கியமாகி
கண்ணீர் மல்கியிருக்கிறாயா?
அந்த கண்ணீரின் உப்பு
எந்தக் கடலில் இருந்து வந்தது?
கேட்டுப்பார்த்திருக்கிறாயா?
இவ்வுலகில் வாழும்
அனைத்து மனிதர்களின்
சின்னச் சின்ன அவமானங்கள்
அவர்கள்
உடலெல்லாம் தாங்கி நிற்கும்
சின்னச் சின்ன தழும்புகள்
அவற்றை நீ அறிவாயா?
அம்மனிதர்கள்
முகம் கழுவி
வலி அழித்து
சிரித்து நிற்கும்
அந்த குளத்தில்
உன் முகத்தை நீ கண்டதுண்டா?
அந்த நீரின் துவர்ப்பு
எந்த கடலில் இருந்து வந்தது?

எவ்வளவு மனிதர்கள்!
எவ்வளவு, எவ்வளவு, எவ்வளவு மனிதர்கள்!
அதில் பாதிப்பேர் உன் பாலினம் இல்லை
பலபேர் உன் தோலினம் இல்லை
உன் மொழி பேசுவோர் ஒருச்சிலரே
அதிலுன் வட்டார வழக்கு பேசுவோர்
மிகமிகச் சிலரே.
அந்தச் சிலரை
உனக்கு மேலானோர் என்றும்
உனக்கு கீழானோர் என்றும்
நீயே வகுத்து விடுகிறாய்.
இப்படி சல்லடை போட்டு
உனக்கு பிடித்த
நிலம், கடவுள்,
இசை, ஊர்,
சாதி,சமூகம்,
மூக்கு வாகு, தலைமுடி நீளம்,
நிறம், மணம் என்று
எவ்வளவு தேடினாலும்
உன்னால்
உன்னைப்போல் ஒருவனை
கண்டடையவே முடியாது.
உன் தனிமையில்
நீ முழுமையாக நிற்கிறாய்,
வாழ்த்துக்கள்.

உனக்கு வேறு வழியில்லை,
இவ்வுலகம் எத்தனை பெரியது என்று
எண்ணிப்பார்
உன்னையும் மீறி
ஏதோ ஒன்றுடன்
ஐக்கியமாகு
கண்ணீர் மல்கு
வலியில் அழு
முகத்தை கழுவு
எல்லோரையும் போல.

Posted in சொந்த சரக்கு, Poetry, Tamil | Leave a comment

Bear street

The child cried. The mother tried
to soothe him.
ceaseless, ceaseless
the child wailed.
the mother raised her voice in a scold –
“stop crying! Or there’s no telling
what your father would do.”
ceaseless, ceaseless
the child cried
“stop crying,” she pleaded
as he walked in through the door,
grumbling, “can’t you make him stop?”
“well, I could,” she replied tartly,
“if I gave him what he wants,”
“and what does he want?”
“the bear they’ve bought
in the third house from ours.”

That morning the third house had
indeed brought home a bear.
people came, and some more came
and more, only to stare.
all that his child wanted
was a bear for their home too.

The man went out, and saw, to his shock
bears, bears, everywhere.
every house had a bear
every house,
except his.
he turned, only to see
the third-house-man walk past
with a brand new bear.
“hey, hey, where’d you get the bear?” he asked,
but the owner refused to answer
and walked off quickly,
a bear trailing behind him.
he had saved, they said,
month after month,
just to take home a bear.
his child wailed, his wife railed –
“one needs good fortune to own a bear,
but your father has no such luck!”

Like rolling barrels, bears
lumbered down the street.
joy, laughter and euphoria
in the houses with bears,
ire, sorrow, bearless barrenness
in his house
bereft of bears.

He woke up
and walked into the street
to see the usual morning sights
of cows, goats,
particularly buffaloes…
as usual, people stopped
to get fresh milk, and went
about their business.

None of them had the fortune to see
bears in their dreams, just like me.

(Gnanakkoothan)

(A creative translation)

(ஞானக்கூத்தன் எழுதிய ‘கரடித் தெரு’ கவிதையின் மறுஆக்கம்.)

Posted in Literature, Poetry, Tamil, Translation | Tagged | Leave a comment