Worlds in a nosepin – கன்யாகுமரியின் மூக்குத்தி உலகங்கள்

So since it seems to be #NosePinTwitter day, so I thought I would share the story of why I decided to pierce my nose. I know a woman in my hometown who is considered by society to be unfortunate because of her personal circumstances – however I don’t know if she thinks of herself in those terms. She sports a medium-sized mookuthi, with a white stone that could be crystal or glass. The white of the mookuthi’s stone matches the pearl of her teeth. Once when I was in my teens, she told me that she loves wearing her mookuthi and she never goes anywhere without her mookuthi. Why, I asked. “I just have to narrow my eyes, and I enter into a whole new world! Do you know what it’s like when a bit of sunshine touches your nosepin?” I was gobsmacked. For the next few months and years, it captured my imagination like nothing else did. Imagine seeing all the colours of the universe sitting on your nose, like a butterfly, like a solemn bird that graces you by perching itself on your shoulder!

I wanted to experience that, and that was why I decided to pierce my nose. Now I know exactly what she means. There are multitudinous worlds in a nosepin, a woman’s private worlds. மூக்குத்தி உலகங்கள். I still discover them every day.

It does not escape me that the nosepin, like all jewelry and like everything that is associated with a woman’s body and femininity, has a political side to it. Traditionally, the women of the community I was born in can be identified by two prominent, usually diamond, nosepins that they wear on both sides of their nose. In a society where caste lives on in subtle markers such as these, choosing to wear a mookuthi, even if it was – no, especially because it was my grandmother’s diamond mookuthi, felt like playing into that system, compromising in yet another way. I pierced my nose a few years before I thought about marriage, but I still received ‘compliments’ during my wedding for being a traditional bride and piercing her nose before her wedding. I heard stories about how wearing a mookuthi would regulate my periods and make me extra-fertile, like some super-fertilizer. One friend commented – “Thank you for not being pseudo-Punjabi and attempting a left piercing.” Great, so now on top of being an ambassador of womanly virtues, Brahminical tradition and culture, my mookuthi was also a flagbearer of the Tamil nationalistic spirit. Periyavaa and Periyar in a single frame. ஒரு மூக்குத்திக்கு போயி இவ்வளவு அலப்பறையா?

But that was also the time when I became familiar with the legend of Kanyakumari. My husband’s family hails from that town and love the girl enshrined in that temple to bits. So right after my wedding, we went to that temple. It was my first time going there. Kanyakumari was herself like a nosepin, a bright jewel at the tip of our land. I realized that the tall, slender, young woman who stood like she was carved out of a sandalwood tree was very familiar to me. I had seen her face in the faces of my dear friends, all the women I love and admire and would freely trust the world with. She had two arms like a human woman. One hand clutched a string of beads, as if it was her commitment to herself. The other hand clutched her skirt, as if she was about to run out into the world. I could hear the patter of the feet as she ran on the sand, over the sound of the waves as the oceans crashed into each other.

One cannot help but notice the large, bright nosepin she wears on her left side. My husband repeated the legend of how the east door of the temple is closed off, because the brightness of the light from her nosepin sent false signals to the ships on the high sea, and they would be lured to the shore only to crash into the rocks. The pothi at the temple narrated another legend where the captain of a ship in distress was guided by the light of her nosepin into safe shores. All their stories were about what the brilliance of her nosepin would do for the world, for others, for her believers.

But only I knew what it was like to wear such a bright ornament at the tip of your nose, where you only have to cross your eyes to enter into a new world. How many sunrises and sunsets does she get to see everyday, I wondered. What upside-down world of beach, sand, rock, sky and sea does she wander about in, within the world of her nosepin?

I was pointed to the large plate of rice, made ready for the feast at her wedding, turned to stone because there would be no wedding, because she could wait for a lifetime for the god-husband who would never come.

I did not tell them that when she stood on the rocks in the middle of the sea, she would fix her eyes on the large white stone at the tip of her nose, where the worlds she would create were hers alone, where the abandonments of god-husbands did not matter at all. She simply doesn’t think of it. I did not tell them I knew about it too, that all women did, and her nosepin, like her string of beads and her clutched skirt were simply, hers.

The nosepin became a powerful symbol for me. It has somehow set the tone for everything else. I am only growing from that day, as a woman and as an individual. The paltry politics of the ornament have ceased to matter for me, because the worlds that it creates for me is beyond human boundaries and ideologies, beyond even notions of feminism and sisterhood or even individuality. These days, I find myself turning my head like a colt sometimes, only because I can catch all the rays of the sun on my nosepin, at the tip of my face.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

‘Kurunthokai’ – a year later

bookSometime last week, I realised that it has been a whole year since the ‘Kurunthokai’ picture book was published. It’s a tiny book in the scheme of things, yes, but it was a very big step for me.

The memory fills me with immense contentment. That Instagram page, and by extension, the book, to me, is a symbol of my own love for literature and determination to learn. It is a personal reminder that I can do almost anything I set my mind to. It is a proof of my own humanity, my selfhood, in the face of what were personally very trying times for me. It was, once again, an affirmation of my faith in literature. Mountains may move, kingdoms may fall, but we are saved by our imagination, our essential humanity – and what is literature if not a perpetual festival of celebration of our humanity?

I started reading the Kurunthokai to combat a certain listlessness and hopelessness that had started to pervade my spirit around that time, for various external reasons . The earthiness of the poetry helped me in no small measure. I was reading and posting almost a poem a day through the months of November and December 2015.

In January 2016, Krupa from Madras Mag/Mulligatawny Books contacted me and asked if I would be interested in publishing a picture book with them. I was happy to! In a month, the illustrations were resized, the pages were formatted and the book was ready. That’s the very short story of how the book was published.

It was not a grand book, and it was not published by a big publishing house. I was hoping the publication would help me get feedback on my translation, more than anything else. Mostly through word-of-mouth, the book received some modest attention, and I am very grateful to the many individuals who bought copies, gave feedback about the translation, and wrote to me about it. I am happy for the few friends I made along the way. The press about the book – in Tamil and English outlets, as well as on one radio station – mostly came about when reporters contacted me. I still get emails with such requests. I did the interviews because I was happy to talk about my work, but also because I wanted to help my publishers make a profit by reaching out to more people.

As it happened, in mid-March 2016, Mulligatawny Books decided to close shop for personal reasons. I was disappointed that the book’s journey was cut short so soon, yes, but to be honest, I was not too upset, mostly because I knew that this was only my first book, not my last. I was grateful to MB for offering to publish my book and for being very transparent with their operations. My book had sold 37 copies. I got a few copies for free that I have since distributed to friends and family who wanted them.

I was also contacted by a media outlet to write a column for them. I tried a few trial columns, but pulled out because I realized that our views and values didn’t match.

The reason I lay out all this is to record the sequence of events that happened and my own reasons for the various, very impromptu, choices I made, but also to trace my own path, my first foray into the publishing world. I am naive about the publishing industry. I have not sought to build contacts in publishing circles. I do not like the idea of hustling very much, it is simply a personal taste or limitation. But that doesn’t give me much grief because I’m still young and I know I will figure my own way out. I know that I want a second career in literature, perhaps as a translator, but also as a writer and novelist in my own right. I am continuing to write and translate in two languages, on this page and elsewhere. I hope that when I am ready, my writing will speak for itself.

However, what I also want to record is that the opportunities accorded to me so far regarding this book, all came on their own. I say this because I learnt that there were a few comments behind my back that suggested I was “self-marketing” and engaged in unethical practices to give myself an undeserved push (they could have as well spoken to me directly if they saw a problem). All over a limited-edition picture book. 🙂

All that aside, I am very, very grateful that this journey happened to me. Many thanks to my friends, well-wishers and all the teachers along the way.


Posted in English, Literature, Personal, Uncategorized

காலமும் அமரமும் – எமிலி டிச்கின்சன்

காலனுக்காக நான்
காத்திருக்கவில்லை என்பதால்
காலனே எனக்காக
நல்கி நின்றான்.

குதிரை வண்டியில்
நாங்கள் இருவரும் செல்ல
அருகில் அமர்ந்தது

பதற்றம் இல்லை,
பையச் சென்றோம்.

என் உழைப்பையும்,
ஓய்வையும் கூட,
அருகில் அவன் இருந்ததால்
ஓரமாக ஒத்திவைத்தேன்.

பிள்ளைகள் குஸ்தியிட்டு விளையாடிய
பள்ளிகளை கடந்தோம்
வாய்திறந்து வேடிக்கை பார்க்கும்
வயல் வரப்புகளை கடந்தோம்
வெந்தடங்கி சாயும்
வெய்யோனைக் கடந்தோம்.

வந்து நின்றது
நிலத்தின் வீக்கமென தெரிந்த
ஒரு வீட்டின் முன்.

கூரை இல்லா வீடு அது – மண்
குமிந்து கிடந்த வீடு.

பின் நூறுநூறாண்டுகள் ஓடிவிட்டன.

ஆனாலும் அவையெல்லாம்
நித்தியத்தை நொக்கி நகர்வதை நான் கண்ட
அந்த முதல் நாளை விடப்

Posted in Poetry, Tamil, Translation, Uncategorized | Leave a comment

காட்டில் ஒரு புலி

(அம்பையின் ‘காட்டில் ஒரு மான்’ கதையை ஒட்டி எழுதப்பட்டது. அதன் மறுபக்கம் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். இப்படைப்பை தூண்டிய அம்பைக்கும், அக்கதைக்கும் நன்றி)

ஒரு காடு. அந்த காட்ல ஒரு அம்மா புலி குட்டி போட்டுச்சு. நாலு குட்டிங்க. அம்மா புலி நாலுத்தையும் மாறி மாறி நக்கிக்கிட்டிருந்துச்சு. அப்ப அதுல ஒரு புலி மட்டும் வெள்ளையா, வரியே இல்லாம பொறந்திருக்கேன்னு கவனிச்சுது. அம்மா புலிக்கு அத பாத்ததும் பயமாய்டிச்சு. அந்த குட்டிப்புலிய வெறிபுடிச்சாப்ல கொஞ்ச நேரம் நக்கிப்பார்த்துச்சு, வெள்ளைத்தோல் மறஞ்சு பொன்னும் வரியும் தெரியுமான்னு. ஆனா ஒன்னும் ஆகல. மத்தக்குட்டிங்க சிணுங்க ஆரமிச்சுதுங்க. அம்மா புலி எல்லாத்துக்கும் பால் கொடுத்துக்கிட்டே தன் ஒதட்ட நக்கி நக்கி என்னென்னவோ யோசிச்சுச்சு.

குட்டிங்க வளர வளர அம்மாபுலிக்குள்ளாற யாருக்கும் தெரியாம பயம் வளந்துச்சு, இந்த வெள்ளைக்குட்டிக்கு என்ன ஆக போகுதோன்னு. ஆனா குட்டிங்க கிட்ட ஒன்னும் சொல்லல. அதுங்களும் ஒன்னும் தெரியாம சேர்ந்து விளையாடினாங்க.

அம்மா புலி சின்ன வயசுல அந்த மாதிரி வெள்ளப்புலி ஒண்ண பார்த்திருந்தாங்க. நோஞ்சானாட்டும் தலையை தொங்கப்போட்டு, வால்ல சீவனே இல்லாம வரும். அம்மாவோட அம்மாவை பாத்து சின்ன குரல்ல உறுமும். இல்ல, உருமறா மாதிரி நடிக்கும். சுத்திச்சுத்தி வரும். அம்மம்மா புலி அத கண்டுக்கவே மாட்டாங்க. குட்டிகளே அத பாத்து சிரிக்கும். ஒரு நாள் பொறுமை மீறி அம்மம்மா காடே அதிரும் படி ஒரு பெரிய சத்தம் போட்டாங்க – “ஓஓஓஓர்ர்ர்!” வெள்ள புலி பயந்து வால இடுக்கிகிட்டு காட்டுக்குள்ள ஓடிப்போச்சு, திரும்ப வரவே இல்ல. அன்னிக்கு அவளையும் அவ தங்கச்சியையும் தனியா கூட்டிகிட்டு போயி அம்மம்மா புலி சொன்னாங்க – இப்ப வந்துட்டு போச்சே, அது புலியே இல்ல, புலிவேஷம் போட்ட ஏதோ ஜன்மம். அசடு. வேட்டையாடக்கூட தெரியாது. இந்த மாதிரி ஒண்ணுத்துக்கும் லாயக்கில்லாதது வந்தா மதிக்கவே கூடாது, தெரியுதா? அம்மா புலிக்கு தலைய நல்லா ஆட்டினாப்ல ஞாபகம். அதுக்குப்பெறகு ரொம்ப நாளைக்கி அம்மா புலியும் அவளோட ரெண்டு அண்ணன் புலிகளும் தங்கச்சி புலியும் ஒருத்தர ஒருத்தர் திட்டிக்க ‘டேய் வெள்ளைப்புலி!’ன்னு சொல்லிப்பாங்க. அந்த வெள்ளைப்புலி மாதிரி மென்மையா உறுமி விழுந்து விழுந்து சிரிப்பாங்க. பின்னால பதுங்கி மேல பாஞ்சு மோதி உருண்டு விளையாடுறப்ப ஜெயிக்கறவங்க தோத்ததை பார்த்து “தோத்தாங்குள்ளி! ஒன் வரியெல்லாம் பிடுங்கிட்டேன் பாத்துக்கோ!”ன்னு கூவி அத சுத்தி ஆடி கொக்கரிப்பாங்க. இப்போ எல்லாரும் ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு திசைக்கு போயிருப்பாங்க. அவ பெத்ததுல ஒண்ணு வெள்ளைப்புலின்னு தெரிஞ்சா என்ன செய்வாங்க?

அம்மா புலிக்கு அந்த வெள்ளை குட்டி மேல அதோட குறைன்னாலேயே அதிக பாசம். இது வெளிய போயி எப்படி வாழப்போகுதோன்னு கவலைப்பட்டு
போனாங்க. பழைய காலத்துல எல்லாமே வேற மாதிரி. அம்மம்மா சொல்லிருக்காங்க, அவுங்க வம்சத்திலேயே ஒரு வெள்ளப் புலி இருந்துச்சாம். அப்போல்லாம் செத்த புலி ஒன்ணுத்தோட தொலை பிடுங்கி வெள்ள புலியோட அம்மா அது மேல போர்த்திவிட்டுத்தான் வெளிய அனுப்புமாம். அப்படியே அது போயி பெண் புலியோட சேறுமாம். பெண் புலிகளெல்லாம் அப்ப ரொம்ப பலவீனமா, பேதையா இருந்ததுங்களாம்.  ஆனா இப்ப அப்படி இல்ல. பெண் புலிங்கள்லாம் சுதாரிச்சசுட்டாங்க, பாதகிங்க. இந்த காலத்துல வெள்ளபுலிக்கு சோறும் கிடைக்காது, பெண்ணும் கிடைக்காது. எம்புள்ள என்ன பாடு பட போறானோன்னு அம்மா புலி ஏங்கிச்சு.

ஒரு நாள் அந்த வெள்ளைக்குட்டியோட அண்ணன் தங்கச்சிகளுக்கு உண்மை தெரிஞ்சு போச்சு. அந்த வெள்ளைக்குட்டியை சுற்றி குழுமி நின்னுகிட்டு “வெள்ளப்புலி! வெள்ளப்புலி!”ன்னு வால புடிச்சு இழுத்து சீண்டினாங்க. வெள்ளைப்புலி அவுங்கள கவ்வ பார்த்துச்சு, ஆனா அதுக்கு முடியல. அதுக்கு அழுகை அழுகையா வந்துச்சு.

அன்னைக்கி ராத்திரி அம்மா புலி “ஹூ”ன்னு மூச்சு விட்டு வெள்ளக்குட்டிய தன்னோட முன்காலால கட்டிகிட்டு மூக்கு நுனியில முத்தம் கொடுத்து அதோட உண்மைய அதுக்கு மெல்லமா சொல்லி புரிய வெச்சுது. காடே நிசப்தமா கேட்டுகிட்டு நின்னுது.

கேக்கக்கேக்க குட்டி சிணுங்கிச்சு. முன்பாதத்தால மூக்க தேச்சு பெரிய பூனக்கண்ணால அம்மாவையே பாத்துச்சு.

“ஒன்னோட அண்ணன்-தங்கச்சிகளோ, இல்ல இந்த காட்ல இருக்கற மத்த புலிங்களோ ஒன்னையை புரிஞ்சுக்க மாட்டானுங்க. ஏனா நாம புலிங்க, புலிகளுக்கு பலவீனம் புரியாது. ஆனா என்ன பண்ணட்டும், நா அம்மா. எனக்கு புரியுது, ஆனா மத்தவங்களுக்கு புரிய வைக்க முடியாது. எனக்கும் இந்த புலிங்களோட வாழறது தவுற எதுவுமே தெரியாது. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல நீ என்ன விட்டு கெளம்பி காட்டுல தனியா இருக்கணும். அது உன் விதி. உன்ன தனியா இந்த காட்டுக்குள்ள அனுப்பனும். அது என் விதி.” அம்மாவோட மீசை நடுங்க தொடங்கிச்சு. அது வெள்ளக்குட்டியோட தல மேல தன்னோட தலையை வெச்சுகிட்டு உடல் அதிர கதறி அழுதுச்சு.

எல்லாரும் உறங்கின பிறகு  வெள்ளைக்குட்டிக்கு என்ன தோணிச்சோ தெரியல, அது எந்திரிச்சு அம்மா கைய்ய அந்த பக்கமா வெச்சுட்டு கிளம்பி காட்டுக்குள்ள போய்டுச்சு.

வரியில்லாத வெள்ளைக்குட்டி ரொம்பநேரம் நடந்துச்சு. அதுக்கு தெரியும் அது நோஞ்சான்னு; அதுனால தண்ணிக்கரை ஓரமாவே நடந்து போச்சு. அதுக்கு தெரியும் கரை பக்கத்துல மத்த புலிகளும் விலங்குகளும் இருக்கலாம்னு. அதுனால மரங்களோட ஒட்டியே, ஒதுங்கியே நடந்தது.

வெய்யில தலைதூக்கி பார்த்து, “என்னையும் பொன்னிறமா ஆக்கேன்?”ன்னு பலவீனமா கேட்டுப்பார்த்துச்சு. காட்டுத்தரையில விழுந்து கெடந்த சின்னச்சின்ன கிளைங்கள பார்த்து, “எனக்கு ஒங்களோட வரிகள கொடுங்களேன்?”ன்னு  மன்றாடிச்சு. யாருக்குமே என் மேல துளி கூட கருணையே இல்லன்னு நெனச்சு அது தலையை தொங்கப்போட்டு நடந்து போச்சு. வெளிச்சம் மறைஞ்சதும் படுத்து தூங்கிடிச்சு. அம்மாவை நினைச்சு முதல் ராத்திரி மட்டும் அழுதுச்சு, அப்புறம் களைப்பிலேயே உடனே உறங்கிடுச்சு.

இப்பிடியே நடக்க நடக்க காடு மாறி மாறி வந்தது. பழைய காட்டுல புலிங்க இருந்தாங்க, மனுஷங்க இல்ல. இந்தக்காட்ல முதல் முறையா மனுஷன், நெருப்பு, அம்பு, இதேல்லாம் வெள்ளக்குட்டி கண்டுது. இந்த காடே வேறு மாதிரி இருந்துச்சு. மரமெல்லாம் அவ்வளவு அடர்த்தி. மரத்துல அங்கங்க அம்பு குத்திக்கிடந்தது. பன்னிங்க, முயல்களெல்லாம் அவ்வளவு வேகமாக ஓடுதுங்க, ஒரு நாளைக்கு ஒண்ணுக்கு மேல புடிக்க முடியல. தூரத்துல ஓயாம ஒரு இடிச்சத்தம். குட்டிக்கு இந்த புதுக்காடு  பிடிக்கவே இல்ல. ரொம்ப பயங்கரமா இருந்திச்சு. அப்படியே தண்ணிக்குள்ள விழுந்துட்டா என்னன்னு எப்பயாவது யோசிச்சுது, ஆனா விழல. இங்கியும் அது உயிரோடத்தான் இருந்துச்சு. சில நேரங்கள்ல மகிழ்ச்சியாக்கூட இருந்துச்சு. ஆனா அதுக்கு அது அப்போ தெரிந்திருக்கல. நமக்கு யாருக்காவது நாம உண்மையிலேயே மகிழிச்சியா இருக்கறப்ப அது தெரியுதா என்ன?

அப்படியே பல மாசங்கள்ல அந்த வெள்ளைப்புலி அந்த புதுக்காட்ல வாழ பழகிகிச்சு .

ஒரு நாள் ராத்திரி. ஐப்பசி மாசம். நிலவு பெரிசா, வட்டமா, வானத்துலேர்ந்து தொங்கிட்கிட்டிருந்திச்சு. காடு மேல பஞ்சு மாதிரி அது துண்டுதுண்டா அங்கங்க விழுந்து கெடந்தது. நதி வெள்ளி சரிகை மாதிரி காட சுத்தி வளஞ்சு போச்சு.

அப்போ வரியில்லாத அந்த வெள்ளப்புலி, அதுதான் காட்டுக்கே ராஜாங்கறா மாதிரி, நாலு ஆள் தூக்கிட்டுவர வைரக்கல்லு மாதிரி, நடக்கக்கத்துக்கிட்ட தந்தச்செல மாதிரி, கம்பீரமா அந்த புத்தம்புது உலகத்துல நடந்து நதியோரமா போச்சு.

அது போயி நின்ன எடத்துல பெரிய வெள்ளிக்குழி.  வெள்ளி நதி ஓடிப் போயி அந்த குழில ‘ஓஓஓஓ’ன்னு கத்தி குப்புற விழுந்தது. குழிய வெள்ளியால நெரப்ப கொட்டிக்கிட்டே இருந்தது நதி. நெரம்பிக்கிட்டே இருந்தது வெள்ளிக்குழி.

இத பாத்துட்டு நின்ன வெள்ளப்புலி ஒரு கணம் தலைய தூக்கி எதிர்ல பார்த்தது.

வெள்ளிக்கு மறுகரையில, புள்ளியே இல்லாத வெள்ள மான் ஒண்ணு நின்னுகிட்டு இருந்துச்சு. அதோட கண்ணு ரெண்டும் மரகதக்கல்லு கணக்கா மினுக்கி மின்னிக்கிட்டிருந்துச்சு. புலிய பார்த்து அப்படியே பனிச்செல மாதிரி ஒரஞ்சு போச்சு.

அப்ப அந்த வெள்ளப்புலி, அந்த மான பார்த்து, கொஞ்சம் நாணத்தோட, நிறைய கனிவோட, அன்பா, ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுச்சு.

Posted in சொந்த சரக்கு, Fiction, Tamil, Uncategorized | Leave a comment

உணவு இயற்கை கொடுக்கும்

மானிடர் உழாவிடினும் வித்து நடாவிடினும்
வரம்பு கட்டாவிடினும் அன்றி நீர் பாய்ச்சாவிடினும்
வானுலகு நீர் தருமேல் மண் மீது மரங்கள்
வகை வகையா நெற்கள் புற்கள் மலிந்திருக்குமன்றே
யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானிடரே நீவிர்
என் மதத்தைக் கைக்கொண்மின், பாடுபடல் வேண்டா
ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவு இயற்கை கொடுக்கும்
உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Fathers and daughters

There are plenty of oral tales about the antics of children, but more often than not, the child happens to be male. Krishna’s delightful babyhood, the childish rivalry between Pillayar and Murugan,  young Anjaneyan’s wild desire to swallow the sun are not matched, to the best of my knowledge, by any female deity. Bala Tripura Sundari and Kumari are warrior maidens, but we hardly learn anything about their playfulness or pranks. They come down to us as  purposeful young girls, not as a child with a carefree youth. In other words, we don’t know whether Kumari travelled around the world on a peacock (or another suitable mode) before vanquishing her asura, about her relationship with her parents, or whether she built sand castles or swum to distant rocks.

Meenakshi is an exception. She is not only a warrior queen and fiercely independent, but thanks to Kumara Guruparar’s 17th century work, the Meenakshi Amman Pillai Tamizh, we get to see, to an extent, the child Meenakshi. There is a verse in this text that, rarely and surprisingly, reflects on the relationship between father and daughter instead of the more common mother-and-son.

Meenakshi comes across as a mischievous, playful toddler who is just learning to speak. She rushes over to her father, the Pandiyan king Malayadwajan, on all fours, and climbs over his broad shoulders. The மழலை – baby talk – spoken by her is the sweetest Tamizh to his ears. There is the imagery in the poem of the prattling baby climbing over her father’s shoulders and neck, where the king feels like he has been garlanded by the a string of Tamizh. He is cooled, his hunger quenched by her babble. She happily perches on his shoulders, emerald-hued, like a peacock. Her red mouth opens in a laugh, like a bright, clear moon. She sways on his shoulders, her babble-talk music to her delighted father’s ears. She is at once the daughter of Malayadwajan and the daughter of the golden peaks.

The poem:

உண்ணிலா வுவகைப் பெருங்களி துளும்பநின்
றுன்றிருத் தாதை நின்னை
யொருமுறை கரம்பொத்தி வருகென வழைத்திடுமு
னோடித் தவழ்ந்து சென்று

தண்ணுலா மழலைப் பசுங்குதலை யமுதினிய
தாய்வயிறு குளிர வூட்டித்
தடமார்ப நிறைகுங் குமச்சே றளைந்துபொற்
றாடோய் தடக்கை பற்றிப்

பண்ணுலா வடிதமிழ்ப் பைந்தாமம் விரியும்
பணைத்தோ ளெருத்தமேறிப்
பாசொளிய மரகதத் திருமேனி பச்சைப்
பசுங்கதிர் ததும்ப மணிவாய்த்

தெண்ணிலா விரிய நின்றாடும் பசுந்தோகை
செங்கீரை யாடி யருளே
தென்னற்கு மம்பொன்மலை மன்னற்கு மொருசெல்வி
செங்கீரை யாடி யருளே.

Translation (by Paula Richman, from here)

Sway back and forth

You stand there,
your inner joy bursting forth.

And then even before
your sacred father calls you,
saying, “Come to me”
and beckons you a single time,
you rush over on all fours.

You feed him the sweet ambrosia
of your childish prattle,
which is so cool
that his burning hunger is quenched.

Then you cling to his broad chest
adorned with kumkum
an grab his wide hands
which extend down
to his golden feet.

You climb over his broad shoulders
garlanded with fresh blooming flowers
of pure musical Tamil,
and onto the nape of his neck.

Green peacock,
stand there and dance,
with clear moonlight
gleaming from your lovely mouth
and green rays
emanating from your sacred body
like the light of emeralds.

Sway back and forth,
one daughter
of the southern king
and of the king of the Himalayas,
Sway back and forth.

What I loved about the poem was the spotlight on the father-daughter relationship (perhaps the poet stands in the mother’s shoes to sing the poem?), her utter childishness and the absolute lack of mention of the warriorhood fated for her or the man she would marry. She is just a happy child of a very loving father here.


Posted in Literature, Poetry, Tamil, Translation, Uncategorized | Leave a comment

ராவணன் லீலை.

ராமனை எரித்தாலும்
சீதை தீப்புகுவாள்.


Posted in சொந்த சரக்கு, Tamil, Uncategorized | Leave a comment