ராவணன் லீலை.

ராமனை எரித்தாலும்
சீதை தீப்புகுவாள்.


Posted in சொந்த சரக்கு, Tamil, Uncategorized | Leave a comment

The upside-down god of Eraviputhoor

(Translated retelling of an old folktale. I thought that this story is relevant to times when ideas like Vamana Jayanthi, Ravan Leela and Narakasura Jayanthi are being floated. I have used the caste names so as not to change the local flavour and to remain faithful to the original telling).

Many many years ago, there was a time when castes that are cruelly oppressed today, like Paraiyars and Pulaiyars, were at the top of the caste hierarchy. They most powerful people in their land. The other castes, including the so-called upper castes of today, were employed in their service.

At that time, the area where the Thiruvananthapuram temple stands today was a forest called Ananthankaadu. The god Ananthasamy was the clan-deity (kuladeivam) of the Pulaiyars. They had employed a Namboodhiri Brahmin to take care of the temple. He was a paradesi, a foreigner.

One day, when the fire in his hut went out, he went and stood outside a Pulayar home nearby to beg for some fire. There, he saw a Pulayar woman and fell in love with her. However, when he approached her father, the head Pulayar, he refused to give his upper-caste daughter in marriage to a low-caste Brahmin.

The Brahmin pleaded with him to relent for many days, even going on a fast. At last, the head Pulayar seemed to relent. He took the Brahmin deep into the forest of Ananthankaadu, to an old, disused well, and asked him to see if there was water in the well. When the Brahmin leaned over to look into the well, the old Pulayar pushed him over the edge, into the depths of the well. The Brahmin fell headlong into the well, cracked his skull and died. His corpse lay upside down in the well for many many years.

A long time afterwards, a group of Chetti merchants who were passing through the forest stopped by the well and opened their leaf-wrapped curd rice packets. Drawn to the aroma of the curd rice, the Brahmin came out of the well sniffing. The merchants were sitting in a circle with the food in the middle. Their leader was making balls out of the curd rice, and  placing one on each of the outstretched palms. Eight merchants stretched eight hands and held out eight palms for the food. Unknown to them, the Brahmin ghost who had risen from the well stretched out his hand as well, and made it nine. Because it was dark, the leader of the merchants did not notice it.

When they left, the ghost of the Brahmin came along with them. When they next stopped at a town called Eraviputhoor and opened their bags for food, the ghost stretched out its hand too along with the merchants. But it was daylight, so the leader immediately realized that there was an extra hand. He flung the rest of the food into a well nearby. The Brahmin jumped in after the food, headfirst. The leader fastened a thread around and over the well and said a few powerful words to imprison the Brahmin ghost inside.

In order to appease the ghost, he laid stones next to the well, immortalizing the Brahmin, and built a shrine for him. Every year, the local people would journey there to worship the upside-down Brahmin ghost with a feast of curd rice.

What is interesting about this story is that this little god, in his temple in Eraviputhoor, is still represented as an upside-down god, head pointing to the ground and feet pointing to the sky. Prayers are made, rituals are observed and sacrifices are offered to honour an upside-down god.

(Translated from a story mentioned in JeMo’s essay on Ayothee Thass: அயோத்திதாசரின் மாற்று ஆன்மீகவரலாறு-3)

Posted in Translation, Tamil, நாட்டார் கதை, Folktales | Leave a comment

எழுத்தாளர்கள் நட்சத்திரங்களை போல.

சில எழுத்தாளர்கள்
என்று ஆசைப்படுகிறார்கள்.

அவர்கள் தெருவிளக்குகள் மட்டுமே என்று
அவர்களுக்கே தெரியாது.

அவர்களை சுற்றி
தங்களுக்கு தீயுண்ணும் வலிமை கொண்டதென்ற
நினைப்புடன் வலம்வரும் ஈசல்கள்
தலைமுட்டி கூட்டம் போடுகின்றன.

அவர்களுக்கு இந்த எழுத்தாளன்,
அந்த விளக்கு,
எல்லாம் ஒன்று தான்.

உண்ணும் தீயில் என்ன வேறுபாடென்று,
இன்று இங்கே கூட்டம்,
நாளை அங்கே,
மற்றொரு நாள் வேறெங்கோ,
இறுதி நாளில் தலைசுற்றி
ஜோதியில் கலக்கின்றன
படபடக்கும் ஜென்மங்கள்.

இவ்விரிசிகள் குழும
நடுவில் ஜ்வலிக்கும் நட்சத்திரமாக
தன்னை கற்பனையில் வடித்து
இறுமாப்பில் மிதக்கும்
தெருவிளக்குக்கு தெரியாது
அது வெறும் தெருவிளக்கு மட்டுமே


சில எழுத்தாளர்கள்
நட்சத்திரங்களை போல.

அவர்களுக்கு ஒரு உள்ளொளி உண்டு,
தன்னையே பொசுக்கி வரும் ஒளி அது.
அவர்களுக்கு புவியீர்ப்பு விசை உண்டு,
கனத்த கோள்கள்
அவர்களை சுற்றி வட்டமிடுகின்றன.
தலை முட்டாமல் தற்குறியுடன்
சில கோள்களில்
நீரும் நிலமும் மரமும் மனிதனும் கூட

ஏதுமறியா நட்சத்திரம்
தன்னில் ஆழ்ந்து

தான் நட்சத்திரம் அல்ல என்று
தெரிய வரும் நாள்,
அது பொறாமை கொள்கிறது.

“நட்சத்திரமே! உனக்கும் எனக்கும்
அப்படி என்ன வித்தியாசம்?

நானும் ஒரு தெருவுக்கு ஒளியூட்டுகிறேன்.
நீயும் ஒளியூட்டுகிறாய்,
சூரிய மண்டலம் என்ற சற்றே பெரிய தெருவிற்கு.

உனக்கு ஒன்பது கோள்கள் என்றால்
எனக்கு எண்ணிலடங்கா ஈசல்கள்.

நீ எங்கோ அந்தரத்தில்
புராண கனவுலகொன்றில்
உன் வாழ்நாட்களை கழிக்கிறாய்.
நானோ நிலத்தில் காலூன்றி
கடைவீதியில் நானும்
ஒரு கதைமாந்தராகி
மனிதனோடு மனிதனாக

சொல் நட்சத்திரமே
உன் கடுகோளியால்
உலகத்தோருக்கு என்ன பயன்?”


சில எழுத்தாளர்கள்
நட்சத்திரங்கள் ஆக விரும்புவது
ஏதோ ஒரு யுகத்தில்,
ஏதோ ஒரு வெளியில்,
அவர்களிடம் தோன்றும் ஒளி,
காலம் கடந்து
தூரம் பறந்து
யாரோ ஒருவனை
எப்போதோ கண்டடைகிறதே,

எழுத்தாளன் அதை எதிர்பார்க்கிறான்
ஏக்கம் கொள்கிறான்

அவன் தொலைநோக்கிகளை
எதிர்நோக்கிக்கொண்டே இருக்கிறான்.

பல எழுத்தாளர்கள் மின்மினிப் பூச்சிகள்
சிலர் அழகும் அடக்கமுமே உருவான அகல்கள்,
மேலும் சிலர்
இண்டு இடுக்கு விடாமல் ஒளியூட்டும்

ஒரு தலைமுறைக்கு
ஒருவரோ இருவரோ மட்டுமே
துருவ நட்சத்திரங்கள்.

ஆக தெருவிளக்கே,
தெருவிளக்குகள் முக்கியம் தான்.
தெருக்களில் பாதுகாப்பாக நடமாட வேண்டாமா?
உன் பணியை நன்கு செய், வாழ்க நீ எம்மான்!
ஆனால் நீ நட்சத்திரம் அல்ல.

தெருக்களை விட்டு வெளியே வந்தவனுக்கு
தெருக்கள் இல்லா வெளியில் திரிபவனுக்கு
என்றோ பூத்த
ஒற்றை நட்சத்திரமே

Posted in Uncategorized | Leave a comment


நீல் வானும் நீள் கடலும் நோக்க அவன் குறளனே. ஆனால் அவன் ஆழ்நிலையில், பேருருவான நீலப்பாதத்தடம் ஒன்று உண்டு. நிலையுலகின்  நினைவெல்லாம் நிராகரித்து அதை நில்லாமல் நோக்குபவன்,  தன்வால் கவ்வும் நீள்நெடுமன் வென்று,  கடல்வண்ணமும் கொண்டல்வண்ணமும் தன்னிறமாக்கி, ஆழியில் ஒரு பாதம் வைத்தும் ஆகாசத்தில் மறு பாதம் வைத்தும் ஓங்கி நிலமளந்து நின்று, மனிதனென விஸ்வரூபம் எடுக்கிறான். அவனே நீலன், அவனே நெடுமாலன்.


Posted in சொந்த சரக்கு, Tamil | Leave a comment

கவிஞனும் கோப்பையும்

கவிஞர்களே, உங்களுக்கு கவிதையின் மயக்கம் போதாதா?
கோப்பையின் மயக்கம் எதர்க்கு?
நீங்கள் அக்கோப்பை திரவத்தில்
கவிதையெனும் மீன் பிடிக்க
உயிரைத் தூண்டிலாகப் போடுவதென்பது
எப்படி நியாயமாகும்?
நீங்கள் குடலழுகி மடிந்தால் உங்களுக்கு
இறங்கல்பா பாடவாவது கவிஞரிங்கு வேண்டாமா?

Posted in சொந்த சரக்கு, Poetry, Tamil | Leave a comment


Mother leaves for the storytelling,
father retreats to the room upstairs,
and baby brother drifts off
to the first line of his soft lullaby.
Grandpa needs some fanning,
but when he sleeps,
the whole house sleeps with him.

Late in the night,
when all other flowers
are done with their flowering,
the pavalamalli
gently unfurls.

when the story finishes
and mother returns
when the full moon
casts long shadows
in the solitude
of that hour
do you ever
of me?


(ஞானக்கூத்தன் இயற்றிய ‘பவழமல்லி’ கவிதையின் மொழியாக்கம்.)

Posted in Poetry, Tamil, Translation | Tagged | Leave a comment

My friend Mosikeeranar

You must find it in your heart
to forgive me:
I am cheeky
only because I am delighted.

You have, to your name
Sangam poems that brought you fame,
yet not one have I read – for shame.

but today,
thinking of you I feel
an abiding love,

because you may be the first man
in all of recorded history
to take a nap
in a government office.

(~Gnanakkoothan. The poem refers to a Sangam poet called Mosikeeranaar who wrote a poem in the anthology ‘Puranaanooru’ about taking a nap on the king’s bed. He wakes up to find the king fanning him solicitously. Our government officers may not be as fortunate. I love the sheer cheek and delight in this poem.)

(ஞானக்கூத்தன் எழுதிய ‘தோழர் மோசிகீரனார்’ கவிதையின் மொழியாக்கம். மோசிகீரனார்  சங்கக்கவிஞர். அவர் இயற்றிய புறநானூறு கவிதை ஒன்றில் (புறம் 50) அரசனின் மாளிகைக்கு வந்து, அயர்ந்து, அங்கேயே தூங்கி விடுவார். அவர் கவிஞர் என்பதால் மன்னனே அவருக்கு விசிறி விடுவார். நமது அரசாங்க ஊழியர்களுக்கு அந்த குடுப்பனையெல்லாம் கிடையாது.)




Posted in Literature, Poetry, Tamil, Translation | Tagged | Leave a comment